20’li yaşlarımın yoğun psychedelic ve progressive rock ile aynı zamanda arka fonunda devamlı çalan keman ağırlıklı klasik müzik atmosferi içinde hepten sürrealistleşmiş naif duygusallığı eşliğinde,  yazar olacağım hevesiyle yazdığım kitabımı, 2006’da annemi kaybettikten sonra  her şeyin boş geldiği yıllara meydan okumaya çalışırcasına üst üste iki çocuk doğurarak annemin acısını annelik yaparak bastırma gayretine girdiğim yıllar sonrasında ilk kez, üzerinden yaklaşık 20 yıl geçtikten sonra yayınlatmaya karar verebildiğim,  geç de olsa değersizlik duygusuyla vedalaşıp “kendi kıymetini artık bilen biri olabildiğim  için bu yıl ve bu yaşımı hayatımın en güzel yılı olarak kabul ediyorum. Güzelliklerin yayılarak titreşimlerimizi arttırması ve yaşanacaklara her zaman güzel duyguların katılması  dileklerimle..