Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez.
Bazıları ise bitmez; yalnızca insanın içinde susar.
Soğuk Mürekkep ve Yanan Kalpler,
bir aşkın değil; bir insanın yavaş yavaş kendinden vazgeçişinin,
sonra da kendine dönüşünün hikayesidir. Yaz sıcağında başlayan
bir büyünün, yıllar boyunca mesafelere, yalanlara, suskunluklara
ve kırılan güvene nasıl dönüştüğünün itirafıdır.
Bu kitapta anlatılanlar romantize edilmez.
Aşk, burada güzel olduğu kadar yaralayıcıdır.
Sevgi, çoğu zaman bir sığınak değil; bir sınavdır."
Bir düğünde başlayan bakış,
hastane bahçesinde tutulan bir el, yıllar sonra ülkeler aşan bir umut...
Ve sonunda, insanın kendine sormaktan kaçamadığı o soru:
"Ben kimi sevdim?"
Bu sayfalarda;
• Sevginin manipülasyona,
• Özlemin bağımlılığa,
• Sabretmenin kendini inkâra dönüşmesini okuyacaksınız.
Ve belki de en acısı şudur:
Bu hikàyede kimse tamamen suçlu değildir, ama herkes biraz yaralıdır.
Soğuk Mürekkep ve Yanan Kalpler, gônderilmeyen bir mektubun,
söylenmemiş vedaların
ve donmuş bir kalemin son kez
konuşma cesaretidir.
Okurdan tek bir şey ister:
Yargılamak değil, hissetmek.