Rum ve Türk halk işte böyle uzun yıllar beraber yaşadı. İçtikleri suları,
aşlarını, gözyaşlarını, sevinçlerini, hoş sohbetlerini paylaştılar. Hangi
mezhepten olurlarsa olsunlar kimse kimseyi hor görmedi, incitmedi.
 
Aksine bu dünyada sadece insan olarak varlık sürdürdüklerini çok iyi
biliyorlardı. İyi insanların memleketiydi burası. Evvelden aşinaydı
sanki birbirini seven kalpler. Güzeller güzeli Rum kızı Eleana, yüreğini
Türk genci Mehmet Emin’e emanet etmişti bu yolculukta. Bir daha
gelmedi böyle sevda Apolyont’a. Nice gönüller kavuştu ama onlarınki
başkaydı. Ne Rum halk ne de Türk halkı memleket dediği bu topraklardan,
Apolyont’tan hiç vazgeçmediler. Bu onun hikâyesi, küçük bir adanın
hayata karşı sımsıkı duruşunun hikâyesi. Yüzyıllardır süre gelen
macerasında hâlâ umudunu yitirmeden, “Ben daha ölmedim,” deyip
evlatlarını bağrına basan Apolyont’un hikâyesi. Ne acılara ne sevdalara
ne mutluluklara şahitlik etti. Sevgi doğanın ikinci güneşi olduğu gibi
o da onu sevenlerinin ikinci güneşiydi.
 
Bir ada, içinde Binbir Gece Masalları’nı kıskandıracak türden yaşamın
en derinliklerinden gelen hayatın kendisi. Ne göçler ne aşklar ne dostluklar.
Çok hikâye yazıldı adına ama o kendi hikâyesini yıllar önce yazmıştı zaten.
 
Ağlatmıştı koskoca çınarı sevdası ile…