İlk asırlar başta olmak üzere, târih boyunca, Kur’an’dan ve Kur’an’ın cihân- şumûl mesajlarından uzak, Resûlullah’ın uygulamalarına aykırı bir din anlayışı yerleştirildi. İslâm’ın bütün insanlığı kuşatıcı, âlemşümul ve çağlarüstü mesaj ve uygulamalarına karşı, tıpkı muharref semâvî dinlerde olduğu gibi: 1-) Irkçı, 2-) Kavmiyyetçi, 3-) Kabîleci, 4-Mezhebçi ve fırkacı, 5-) Sınıf ve zümreci, 6-) Târihî Tabakâtçı, 7-) Şahısperest bir din anlayışı geliştirmeye çalışıldı. Müslüman toplumları, teferruatlara boğup aslî konuları göz ardı etme ve karartma yoluna gidildi.
“Allah katında, geçerli olan Din sâdece İslâm’dır”. Kurtuluş sâdece İslâm Dîni’ndedir. İslâm ise, Kur’an’ın beyânından ve Resûlullah’ın hakîkî sünnetinden ibârettir. Siyâsî- ideolojik zeminli olarak sonradan ilâve edilen konular dinin aslından değildir. Asırlar boyu birikmiş şahısperest tortular Dîn’i <<Siyâsî Mezheblere>> dönüştürmüştür.
Günümüz de dâhil olmak üzere, İslâm Ümmeti, asırlar boyu, siyâsî mezhebçiliğin, fırkacılığın, grupçuluğun, tarîkâtçılığın bataklığında, menşei ve sebebini bilmedikleri bir iç mücâdelenin aparatı olarak kullanıldılar. Kur’an’a alternatif başka kudsallar, Resûlullah’a alternatif başka mitolojik otoriteler geliştirildi.
Bu çalışmamızın gâyesi, hakikati arayan, düşünen ve muhâkeme eden nesillere yeni ufuklar açmak, asırlardır devâm eden akıl dışı yalan sarmallarına dayalı mitolojik din anlayışını saf dışı bırakmaktır.