Bu bir “ELEŞTİREL PEDAGOJİ ÖYKÜSÜ”dür
 
Okul, cevapların dağıtıldığı bir yer değil, soruların
kaybolmasına izin verilmeyen bir boşluktur; çünkü bir çocuk
anlamıyorsa eksik olan çocuk değil, yürüdüğümüz yolun
kendisidir ve öğrenme hiçbir zaman acele etmez, acele eden
yalnızca öğretendir. Bilgi sırtlanılan bir yük değil, birlikte
kurulan ve yeniden bozulan bir oyundur; bu yüzden bir çocuk
gülemiyorsa orada görünmeyen bir eksiklik vardır. Hata yapan
çocuk yanlış değildir, hâlâ yoldadır; sessiz kalan her çocuk da
anlaşılmış sayılmaz, bazen sadece susmayı öğrenmiştir.
 
Öğretmek, bileni göstermek değil, bilmeyeni saklamamaktır;
çünkü korkan bir fikir henüz doğmamıştır ve öğrenme
anlatıldığında değil, fark edildiğinde başlar. Eğer bir çocuk
değişmiyorsa, değişmeyen şey çocuğun kendisi değil, onun
etrafına kurulan dünyadır; çünkü eğitim insanı doldurmaz,
içindekini yavaşça ortaya çıkarır. Ve bir gün herkes, çoğu
zaman geç de olsa, şunu anlar: en iyi okul, merakın korkmadığı
yerdir; eğer bu satırların içinde yürüyorsanız, “öğrenme ve
öğretme, öğrenci ve öğretmen gibi sınıfsal ayrımlarla
gerçekleşebilecek bir eylem değil; birlikte, dayanışma ile
-öğreşme- doğal ve doğru olandır” diyorsanız, zaten içinizde
bir yerde eğitimin yeniden düşünülmesi gerektiğini
hissediyorsunuzdur.