Hayatın içinde bazen bir yerde durup kaldığımız olur.

Birinin vedasında, bir evin kapısında, bir çocukluğun

sonunda, bir hayalin tam ortasında… Bazen geri

dönmeyi bekleriz. Bazen unutmayı. Bazen de hiçbir

şey olmamış gibi devam etmeye çalışırız. Ama nereye

gidersek gidelim, bazı anlarımızı yanımızda taşırız.

Çünkü geçmiş, geride bıraktığımız bir yer değil,

içimizde hâlâ yaşayan bir odadır.

Kapının Önünde Kalanlar, o odaların kapısında

bekleyenlerin hikâyesi. Kaybettiklerimizi unutmadan

yaşamayı, kırıldığımız yerlerden yeniden ayağa

kalkmayı ve bütün eksiklerimize rağmen kendimiz

olarak kalmayı anlatıyor. Belki bazı kapılar bir daha

açılmayacak. Ama belki de mesele hiçbir zaman

o kapıdan yeniden içeri girmek değildi. Belki mesele,

kapının önünde kalmışken kendimizi bulmaktı.