‘’Dünya alışabileceğimiz bir yer değil, küçük dalgınlıklarımız
oluyor o kadar.’’    
 
Bazen o dalgınlıklar insanın içinde büyür ve insan yolunu
kaybeder. İçindeki karanlık boşluklara öyle bir hisle dalar ki kul,
sığınabileceği son limandan, yani yaratıcısından bile ne kadar
uzaklaştığını fark edemez. Belki de hepimizin ilk düştüğü yer
burasıydı; yeiste boğulmuş kalbimizin çırpındığı o anlar,
karanlıkta kalmaktan farksızdı.
 
İçinde taşıdığı kırgınlıklar, sessizlikte kalmış soruları ve
karanlıkta kaybolmuş bir benlik… Nereye ve hangi toprağa ait
olduğunu bilmezken, kendi rengini bulmaya çalışırken çokça
yorulan bir kalp... 
 
Bu satırlar; karanlıkta kaybolanların, kendi toprağını arayanların,
kendileriyle yeniden yüzleşen ve umudu öğrenen yolcuların
satırlarıdır.
 
İnsanoğlu bu fani sürgünde hakikatleri arayan bir seyyah…
Ve bu yolculukta eve dönmenin hikâyesi.
 
BAZI KAYBOLUŞLARIN SONU İNSANIN KENDİSİNE ÇIKAR.