Baba durdu. Taksi duraklarının olduğu yere varmışlardı.
Yağmur iyiden iyiye hızlanmıştı. Gök gözler, Melek ‘in
kahverengi gözlerine sabitlendi.
 
_ Taş kesilirsin.
 
Melek ‘in saç diplerinden, ayak parmaklarının ucuna
kadar tüm varlığı irkildi.  Islak zemin dalgalandı gözünde. 
Taksinin arka koltuğuna dar attı kendini. Ya Rabbi….
Bu en çok yaptığı şeydi onun. Değil onun, herkesin en
çok yaptığı şeydi. Geçmişe bakmak, geçmişi sürekli
anmak, geçmişte hata sandıkları olaylar için ah vah
etmek. Öyle yapmasaydım, böyle olmazdı demek. Her
insan yapıyordu. Bir yalnızlık anında, gece uykusuzluk
zamanlarında, bir keder sarhoşluğunda, bir hayal
kırıklığında, bir reddediliş sonrasında tüm insanlık
geçmişe, geçmiş hayatına dönüp bir muhasebe, bir
analiz yapmıyor muydu? Yapıyordu.  Sonuç? Taş kesilmek.
Yani, hayatiyetini, canlılığını, yaşama sevincini kaybetmek.
An denilen şeyden, tek ve biricik olandan, insanın
elindeki en değerli şeyden mahrum yaşamlar sürmek.
Nerede?  Zamanda. Nerede? Geçmişte? Nerede? Olmuş
bitmiş şeylerin arasında. Nerede? Mezarlıklarda…….