Dünya bazen sadece enkaz, duman ve sislerden ibarettir.
En azından benim için öyle başlamıştı. Henüz iki yaşındayken,
krallıkların çığlıkları arasında gözlerimi açtığımda gördüğüm
tek şey küllerdi. Ne bir yüz kaldı aklımda, ne de “önce” diye
adlandırabileceğim bir geçmiş. Sadece yanmış toprak ve
sessizliğe gömülmüş bir yıkım…
 
Kader beni o küllerin arasından çekip çıkardı; Lucian ise bir
savaşçı olarak yetiştirdi. Beyaz Kule’de hayatta kalmak bir seçim
değildi, bir zorunluluktu. En azından beni sahiplenen Lucian’ın
gözünde.
 
Şimdi geriye baktığımda anlıyorum: O gün başlayan şey bir
kurtuluş değil, başka bir savaşın başlangıcıydı.