“Kes,” diye gürledi Irkıl. Buz Dağ’dan aşağı çığ düşer gibi oldu.

Artık gülümsemiyordu. “Senin saçma sadakat sözlerine ayıracak

vaktim yok. Beni iyi dinle! Tengri diye peşinde dolaştıkların

kişioğlunun en büyük düşmanlarıdır. Çok saydığın Pura Kan’ın

atası kişioğullarını yaratıp, bu acunun içine hapsetti. Kendileri

göklerde uçarken kişioğulları taş üstünde uyudu. Kendileri

sonsuz bilgiyle donanırken, türümüz ateşi buldu diye sevindi.

Ben kişioğullarını özgür kılmak isterim. Özgür kalabileceğini de

bilirim, imkânı vardır. Sakın bana onlar yaratıcı, biz yaratılanız

deme! Senin misafiri olduğun Dünya’yı gördüm Bala Turan!

Orada insanlar yarattıkları dev kartallarla uçabiliyorlar. Hatta

on dokuz kat göğün ardına geçebiliyor, yıldızları selamlıyorlar.

Irak insanların seslerini ellerindeki telefon dedikleri aletlerle

duyabiliyorlar. Yansımalarını kaydedip izleyebiliyorlar.

Bana nefretle bakma Kutay! Asıl nefret etmen gereken yanı

başındadır. Bana inanmıyorsan izle de gör.