"Baba yoktu. Vardı ama yoktu. Varlığıyla yokluğu arasında- ki çizgide büyüdük biz – sevgisizlikle yoğrulmuş, suskun- lukla beslenmiş çocuklardık."
Bir ev düşün... İçinde herkesin olduğu ama kimsenin konuşmadığı. Babasız bir ev bu. Yalnızca bir adamın eksik- liği değil; sevginin, merhametin, rehberliğin, kucaklanma- nın yokluğu...
“Babassız Bir Ev”, sadece bir çocuğun değil, bir toplumun büyüyemeyen yanlarını anlatıyor. Sevgi açlığına mahkûm edilmiş bireylerin içsel sancılarını, aile içindeki suskunluk- ların bir ömre nasıl yayıldığını, kelimelere sığmayan eksik- likleri derin felsefi sorgulamalarla irdeliyor.
Nietzsche’nin içsel çatışmalarını, Kafka’nın yalnızlığını, Freud’un çocukluğuyla hesaplaşmalarını içinde barındıran bu kitap; ne akademik, ne edebi kalıplarla sınırlı... Bu kitap bir yaradır. Hem kişisel hem kolektif bir hafızaya dokunur.
Kendine soracak cesareti olanlara:
“Sevilmeden büyümek nasıl bir şeydi, hatırlıyor musun?”