Aşk, insanın hayatına çoğu zaman beklenmedik bir anda girer.
 
 
Kalbimizin ve dünyamızın kapısını sürprizlerle çalar. Gelişi heyecan
vericidir; varlığı insanı dönüştürür, bakışını değiştirir, dünyayı daha
anlamlı ve daha canlı kılar. Aşk varken insan kendini güçlü,
tamamlanmış ve umut dolu hisseder.
 
Ancak aşk yalnızca gelişleriyle değil, gidişleriyle de hayatımıza iz bırakır.
Bazen sessizce, bazen ansızın çıkar hayatımızdan. Ardında boşluk,
kırgınlık ve derin bir sarsıntı bırakabilir. O anlarda insan, yıkıldığını
ve her şeyin son bulduğunu düşünebilir.
 
Oysa her yıkım aynı zamanda bir başlangıcın eşiğidir. Acı, insanın
içindeki gücü ortaya çıkarır; kayıplar, kendini yeniden tanımanı
 kapısını aralar. Yaşanan her deneyim, insanı biraz daha olgunlaştırır
ve hayata karşı daha bilinçli kılar. Aşkın bıraktığı izler, insanın kendini
ve hayatı anlamasında önemli bir yere sahiptir.
 
Sonunda insan şunu fark eder: Aşk sadece bir kavuşma hikâyesi değil,
aynı zamanda bir büyüme yolculuğudur. Her bitiş, sırlarla dolu yeni
bir hayatın kapısını aralar. Önemli olan, o kapıdan cesaretle
geçebilmektir.