Hepimiz bir bütünün parçasıydık, bir ağacın
gölgesinde.
 
Dalında sevgi, dalında şefkat… Hani, şarkıları
beraber söyleyip aynı acıya gözyaşı dökseydik
yetecekti.
 
Kalbimize konuşmayanı biraz daha öteye
atamadık. Asık yüzleri soluk renklere boyayamadık.
 
Hâlbuki bir bahar yağmuru yetecekti. Bir damlası
bile.
 
İnsanız ya… Yetmedi işte.